Bugün Cuma 06-03-2009

Neden kadınlar bir yerden sonra acı vermeye başlar ki sanki? Her zaman ilk günki bakışları ses tonunu ararlar karşısındakinde...Zaman neyi geri getirebilirki bunları getirsin bazen Zen öğretilerine kaptırıyorum kendimi hele son zamanlarda bir şeyler yolunda gitmediğinde(ki çoğu zaman aslında hiçbirşey) hayatı kontrol etmekten vazgeçiyorum ve akışına bırakıyorum.Sanırım çoğumuz bunu yapıyoruz...Tekrar benim barışacağını biliyorum ve tekrar aynı kavgaları edeceğimizden eminim sanırım ikili ilişkilerde çokta başarılı bir partner sayılmam belkide henüz bana denk düşen biriyle karşılaşmamışımdır.Yazının gidiş hattından anladığınız gibi bu saatte oturup bunları yazmamın tek sebebi Sağolası sevgilim...Gerçi ben hala sevgilim diyorum ama o şu sıralar bunun tam tersini savunuyodur yine de bu bir sorun değil biliyorum çünkü ben beni terkettiğini kabul ettikten sonra o "hadi tamam tamam yine terketmiyorum ama şunlara şunlara dikkat et sende azcık" zırvalarıyla geri gelecek biliyorum.Ve inanın megolamanlık yada ukalalık olsun diye söylemiyorum.Yarın işteyken işin skindiri gittiği bir anda arayıp güzel bişiler duymak isteyecek tam beklediği şeyler olmasada klasiklerden bir iki birşeyler gevelicem bende ve bu bizi bir süre daha idare edecek...Tanrım tüm bunların olacağını bilmek ne kötü bukadarcık bir geleceği tahmin edebildiğim halde bile buna katlanamıyorum...Geleceği bilmek sandığım kadar da zevkli değilmiş aslında.Her neyse bu yazıyı okuyan bayanlar eminim burun kıvıracaklardır tüm söylediklerime ama bunun sebebi tüm söylediklerimde kendilerini bulmalarıdır ve gerçek şu ki kimse kötü eleştrileri kendine yakıştırmaz "aa evet var öyle kızlar ama ben öyle değilim" diyeceklerdir.Hey sen emin ol sende öylesin!